Ruhlarımızı soysak aslında...
Açtığımızda her düğmeyi bir kibirimiz eksilse hayatımızdan. Erdemsizlik bi sigara dumanı olsa dağılsa ağzımızdan çıkı usulca. Bi fotoğraf karesinde hayat bulan çılak ruhlarımıza, hep bir olup kanatlar çizsek yedi renk. Her fırça darbesinde biraz daha çocuk olsak. Gerekirse kanırtarak, cerahat boşaltarak sökü alsak içimizden büyümek heveslerimizi. Minimalist boyutta hayatlarımızda maksimize oyunlar oynasak. Kimimiz barok olsak, kimimiz viktoryen, kimimiz gotik... Ama hep renkli olsak. İlham perisi deseler adımıza. Uçsak uçsak...Gidip Dali'nin ruyalarına konsak. Eğilip yerden birer kurdele alsak ve bu dünyayı boydan boya kuşatsak. Yaralı ruhların sakin taşikardilerine dokunsak parmak uçlarımızla ve mis kokulu mavi tozlar parmak uçlarımızda, şifa dağıtsak yaşamın ciğerlerine. Estetik olsak, ilham olsak, palet, vizör, fırça, boya ya da her ne haltsa, onu olsak fütursuzca. Yeniden bir Atlas çizsek kendimize, yeniden koysak omuzlarına yeni bir dünyacık. Ama bu kez her atomun bir bir tozunu alsak, öylece saf öylece silahsız, kansız, kinsiz, ölensiz koysak onları dünyacığa. Ölür müyüz diye korkmasak. Bi gün bi uyansak taa en başından ölü olsak. Bedenlerimizi kendimiz gömmüş ruhlarımızla bizzat barışmış olsak....
Biz, bir gün, keşke gerçekten insan olsak.
(sanat ihtiva eden yüreklere...)
UUR